Believe you can and you’re halfway there
Debby
Mijn verhaal,
Mijn doel.
Na 12 jaar als zelfstandige met de nodige fiesieke belasting begon ik last te krijgen van de rug. Na enkele infiltraties en uiteindelijk een operatie begon ik, met vallen en opstaan, aan het actievere hoofdstuk van mijn leven.
Ik was jarenlang het vertrouwde gezicht achter de toonbank van krantenwinkel Krantenkopje in Gent. Twaalf jaar lang heb ik de winkel met passie gerund, altijd klaar om mijn klanten te helpen met een glimlach. Maar na al die jaren sleuren met bakken vol kranten en tijdschriften begon ik last te krijgen van vervelende rugpijn. Het begon als een lichte ongemakkelijkheid, maar al snel werd het een constante aanwezigheid. Eerst dacht ik dat het wel over zou gaan, maar de pijn werd steeds erger. Na verschillende onderzoeken kwam de diagnose: een hernia. Na een aantal infiltraties die tijdelijk wel hebben geholpen werd een operatie onvermijdelijk. Ik kon bij het binnengaan in het ziekenhuis zelfs niet meer stappen zonder krukken.
Na de operatie die goed was verlopen kon ik na twee dagen gewoon naar huis stappen… wat een verschil. Maar daarna kwam een lange periode van revalidatie die met veel ups en downs gepaard ging. Het was niet makkelijk. Elke dag was een nieuwe uitdaging, en soms leek het alsof de vooruitgang heel langzaam ging. Maar ik wou niet opgeven. Ik was vastberaden om mijn oude leven terug te krijgen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gezin.
Tijdens de revalidatie ontdekte ik dat voorzichtig actief zijn, buiten in de natuur, echt wel en boost gaf. Het gaf me een ontspannen gevoel maar botste ook snel tegen mijn grenzen aan. Omdat de beweging me wel goed deed en ik actiever wou worden ging in ten rade bij een sportarts die me een schema voorschreef om langzaam actiever te kunnen worden. Het was een kwestie van volhouden, van doorzetten, en van kleine stapjes zetten. Niet altijd eenvoudig maar ik bleef er voor gaan.
De revalidatie, het bezoek aan de sportarts, het bracht me op een idee… Wat als ik andere mensen in dezelfde situatie kon helpen, kon inspireren. Het kiemetje voor de website Actief Ontspannen was gelegd… Actief Ontspannen moet een platform worden voor mensen die, net als ikzelf, last hadden van rugklachten of andere fysieke problemen. Het doel is duidelijk: andere rugpatiënten inspireren om te blijven bewegen, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik wilde laten zien dat het mogelijk is om actief te blijven, ook na een operatie. Ik deel op deze website mijn eigen verhaal.
We zijn ondertussen enkele jaren na het idee voor de website en alles krijgt nu vorm. Ik heb mijn actieve leven deels terug ook al heb ik zelf nog steeds veel last maar ik weiger om op te geven en niet meer actief te zijn. Ik kan ondertussen terug vrij vlot wandelen, het lukt me zelfs om wandeltochten te maken in de bergen in Oostenrijk, voor ons gezin een leuke vakantieplek. Ook fietsen (met een e-bike) lukt vrij goed. Ik kan met mijn dochters fietsen en wandelen al moet ik ze tijdens het wandelen af en toe temperen want mijn snelheid is beperkt. Maar ik zet door en hoop wie in dezelfde situatie zit te inspireren. Hou vol!
David
Mijn verhaal,
Mijn doel.
Midden de 30, ik had overgewicht en een negatief zelfbeeld. Mijn papa was ziek geworden en dat was voor mij het signaal om actiever te worden.
Eens midden de dertig begon ik te merken dat er iets niet juist zat… ik had overgewicht, was sneller moe dan anders en mijn zelfbeeld was niet ideaal. In diezelfde periode werd mijn papa ook nog eens ernstig ziek. Ondertussen waren Debby en ikzelf ook volop aan het denken om, na een bijzonder drukke periode in ons leven, een gezin te stichten. Wat ik absoluut niet wilde was dat ik het soort papa zou zijn dat niet met zijn kinderen kon ravotten. Daarom nam ik de beslissing om heel recreatief terug te beginnen sporten. Ik besloot ik om terug wat recreatief te gaan sporten. Gewoon af en toe een fietstochtje. Niets te ambitieus, gewoon wat bewegen. Kon er ondertussen ook wel nog bij: stoppen met roken.
Na mijn eerste fietstochtjes, telkens rond de tien kilometers merkte ik dat het steeds beter ging maar enige ambitie om meer te doen was er nog niet. Dat door het stoppen met roken snoepen (eigenlijk ijsjes eten na het avondeten) er bij kwam zorgde ervoor dat ik geen gewicht verloor, integendeel… maar het bewegen deed wel deugd. Ik begon toen ook te wandelen. De natuur opzoeken, de frisse lucht, de uitdaging om steeds een beetje verder te wandelen of te fietsen, langzaam wat snelheid opbouwen,… Actief Ontspannen, zonder het eigenlijk zelf te beseffen.
Langzaam maar zeker begon het sporten steeds meer als een hobby te voelen. Ondertussen was ik ook beginnen lopen… hoewel dokters mij het niet echt aanraden omwille van een slechte knie. In die periode leerde ik ook Michaël kennen die al een aantal marathons op zijn palmares had en aangesloten was bij een triatlonclub. Na een aantal keer samen sporten, waarbij Michael zich hard moest inhouden, schreef ik me in voor mijn eerst loopwedstrijd, 10Km tijdens de marathon van Gent. Het was een enorme stap en ik heb me naar de finish moeten sleuren maar het gevoel eens over de meet… dit wou ik meer doen!
Na een paar jaar fietsen en lopen met Michaël en ondertussen regelmatig een loopwedstrijd of cyclo tocht mee te fietsen was het tijd voor een volgende grote stap. Ik sloot me aan bij Endurance Team AdApp (A Different Approach)… Dit deed ik niet enkel voor de sportieve uitdaging maar AdApp focust ook op het goede doel, namelijk het Kinderkankerfonds. Naast een sportieve uitdaging kon ik dus ook bijdragen aan dit goede doel. Na een eerste kennismaking met de triatlonwereld, ik deed met 2 andere mee in een trio team aan de halve triatlon van Lievegem (ik deed het fietsgedeelte) was ik verkocht. Niet veel later stond ik aan de start van een Duatlon.
Het sportvirus heeft me helemaal te pakken. Wat begon als een manier om af te vallen, heeft mij niet alleen fitter gemaakt, maar ook gelukkiger, energieker en dichter bij mijn gezin gebracht. Het mooiste is dat ik het nu ook doe om mijn kinderen te inspireren en samen met hen te kunnen ravotten, samen fiets- en wandeltochten te maken, samen te lopen… Natuurlijk ook samen met Debby, die als rugpatiënt enkel mag wandelen. Als koppel wandelen we regelmatig mee met wandeltochten. Tijdens onze vakanties met de kinderen zijn we ook altijd actief in de weer door te fietsen of te wandelen.
VOLG
ONS